Bygging pågår

Leilighet under oppføring

2011-10-16T10:40:00.003+02:00

Jovisst har mykje skjedd, både ute og inne. I leiligheten er dei fleste taka på plass, mesteparten er malt, membranen er lagt på badet, parketten (!) lagt i "boden, og nokre av kjøkkenskapa har funne vegen opp på veggen.

Kjøkkenkroken

Fasaden på austsida ferdig kledd og malt

Dette var prosjektet det meste av sommaren...

Baksida er framleis litt uferdig. Men vonaleg er også denne kledd i løpet av ei vekes tid.

Sånn går no dagan...

2011-10-09T19:14:00.000+02:00

Ja, altså. MYKJE har skjedd sidan sist. Og eg skal finna fram fleire bilete uti veka som kan dokumentera det.

Inntil vidare sit eg her med haustferie og vond rygg. Dårleg timing. Så du får nøya deg med desse to bileta enn så lenge, tekne for omlag ein månad sidan.

Tak og vegg

2011-07-10T00:11:00.003+02:00

Mykje har skjedd sidan sist, først og fremst på innsida. Me skal ordna leiligheita sjølv, og første omgang har vore tak og vegger. Mange takk til alle hjelpsame venner og svigerfedre! Over er svoger Reidar i gang med den mest spesielle veggen, som blir glasbyggjarstein frå golv til tak.

2011-06-23T14:57:00.002+02:00

Snaaaart tett hus

Her skal det bli kjøkken...

... og her er stova

Luftig i toppetasjen. Frå leikerommet.

Peddi i aksjon omtrent i det som skal bli "the master bedroom".

Oisann!

2011-06-12T08:31:00.003+02:00

Betongdekke og garasje

2011-05-21T19:51:00.000+02:00

Dette biletet er teke før betongen faktisk vart støypt i forskalinga. I dag er forskalinga riven, og det er fylt i ein god del masse på "baksida" av huset.

Betong

2011-04-19T20:55:00.004+02:00

Grunnmuren sett frå "hagen"

Å glede stor

2011-04-15T13:55:00.000+02:00

Omsider. Endeleg.

Etter lange veker og tre månader med stillstand og lite utvikling, fekk me endeleg klarsignal for bygging frå kommunen i slutten av mars.

Så no er me i gang. I dag blir det fylt betong i forskalinga, og allereie i morgon skal forskalinga rivast att. Velkommen til dugnad frå klokka 09:00!

Klatt i løå

2011-01-12T15:51:00.002+01:00

Onsdag 5. januar: Snø fører til at gravemannskap må brøyte snø i staden for å grave på tomta vår. Arbeidet blir stoppa minst to dagar grunna dette.

Torsdag 6. januar: Det kjem meldingar om at den 2,5 meter høge steinmuren på tomta har rasa ned. Dette blir seinare stadfesta. Heldigvis var det ingen i arbeid under denne då raset skjedde.

Laurdag 8. januar: Me får brev frå Sandnes kommune med følgande bodskap:

Det er funnet flere mangler i søknaden:

Plantegningene er svært mangelfulle.
Uteoppholdsarealet til boligens utleiedel er ikke tilfredsstillende.
Ytterligere én nabo må varsles.

Da det er mangler i søknaden, oppfylles IKKE vilkårene for 3 ukers saksbehandling. Byggearbeidene må IKKE påbegynnes før tillatelse foreligger.

Det er med andre ord full stopp i arbeidet. Og ingen veit når det kan halda fram. Saksbehandlaren vår er i dag sjuk på tredje dagen, så det er ingen svar å få frå den kanten heller.

Klatt.

Planen

2011-01-03T20:32:00.002+01:00

Alle plan- og fasadeteikningar har vore på plass ei stund. Om du vil sjå dei, finn du dei ved å klikka her. Sjølv om det meste er banka, er det berre bra om du har glupe tips eller innspel til mindre endringar.

Kunstnaren bak det heile er bror/svoger: Ⓒ Torbjørn Eggebø

Huset er ferdig!

2011-01-01T12:32:00.000+01:00

Ein ganske upresis og skeiv kopi av vårt komande hus i Rossåsen.

Første milepæl

2010-12-20T11:23:00.000+01:00

Rossåsstien 3, 20. desember 2010

Arusha-minner

2010-08-01T19:50:00.001+02:00

Saknet etter vår andre heim i Arusha vart ikkje mindre av å jobba seg gjennom ein haug med videoklipp frå Afrika og setja saman ein mimre-film som dette ...

Dobbeltblogging

2010-07-22T20:20:00.006+02:00

Om det kanskje er litt lite nytt på denne bloggen, freistar eg i alle fall å leggja ut eit bilete på fotobloggen min omtrent dagleg. Velkommen innom!

Biletet over er henta frå Arusha i Tanzania - sjølvsagt.

Det gode landet

2010-06-05T21:07:00.000+02:00

Det er utan tvil ein del saker og ting som er bra med Noreg, og når ein bur i utlandet over ein viss periode vil ironisk nok legga ekstra godt merke til ein del av dei. Sann mine ord: Du som bur i Noreg skulle setja meir pris på det følgjande:

- Reint vatn i springen
- Utallige variantar av norske matvarer
- Stabilt og kjapt internett
- Romslege parkeringsplassar
- McDonalds
- Havet
- Ferske, norske dagsaviser

- Trykk i dusjen

- Vegar utan humpar
- Reine gater
- Betalingsterminalar i butikken
- Tilgang på ferskt kjøt og fisk - når som helst
- Besteforeldre (les: barnevakter)

- Stabil straum

- Grovbrød
- Netter utan hundegneldring eller festande naboar
- Pølse i brød på Shell'en
- Sjansen til å få vere åleine utandørs
- Kveldsturar i mørkret

Kjeks- og singelliv

2010-01-24T21:17:00.000+01:00

Det er ikkje berre-berre når kone og to ungar reiser vekk i tre veker. Det vert mindre (skikkeleg) matlaging enn vanleg (les: kjeks og sjokolade), og nokre av matvarene vert difor godt vaksne før dei vert tekne ut av kjøleskåpet og kasta. Kveldane veks også, og vert fort i det lengste laget. Men hallo, det er relativt reint og ryddig her likevel - takka vere hushjelp og barnepassar, som begge held meg i øyrene. Ikkje bokstavleg tala, altså.

Andreas og eg har det fint. Sjokoladebananar er tingen.

Og kor er så dei andre? I snøen på Sviland, naturlegvis. Tomas har vore på tre kontrollar av nyrene, og det ser ikkje altfor godt ut. Fleire av ekspertane har sagt at det ser ut til å måtta bli operasjon. Kva gjer me i så tilfelle? Ein operasjon medfører hyppige kontrollar i to-tre månader i etterkant, minst. Betyr det at me må bryta opp frå Arusha endå ein gong?

Førebels må me berre ta ein dag om gongen, og leggja det i hendene på han som har betre oversikt enn nokon av oss.

Som det skal vera

2010-01-24T15:59:00.000+01:00

Eg har medynk med dei som for augneblinken ikkje er her i dette klimaparadiset.

En Porsche til jul

2009-12-25T17:46:00.001+01:00

En påstand, som er på grensen til et ubestridt faktum: Det er kjekkere å gi enn å få.

Skal du tenke egoistisk (slik jeg som oftest gjør), bør du dermed gi så mye som mulig. Tenk om du dette året i stedet for de spenstige slipsene og de innfløkte brettspillene kunne gitt venner og familie en Porsche i julegave. Aller helst en rød sportsutgave av årets modell, med skinnseter og ekstra mange hestekrefter under panseret. Det hadde vel vært noe?

Hva om du i tillegg kunne gå fra dør til dør i nabolaget og fortelle alle naboene dine at de også skulle få akkurat denne bilen fra deg? Ikke nok med det, du ville også gi alle kollegene dine, sjefen din og studiekameratene den samme gaven. Du ville til og med gitt den til folk du ikke kjenner. Alle dem som var villige til å ta imot, skulle fått gaven av deg. Da tenker jeg vi snakker om et populært julebudskap. Du hadde blitt en gledesspreder. Og husk: Det er som sagt kjekkere å gi enn å få.

Du har sikkert allerede tatt poenget mitt: Den som tror på Jesus har allerede en slik gave å dele ut, en gave som er mer kostbar og som varer mye lenger enn noen av Porsche-modellene. Del troen din, del Jesus! Du kan gi denne gaven til hvem som helst. Du kan til og med være med på å gi de som bor på andre siden av kloden en slik gave.

Men misjon har da vel ikke noe med juleevangeliet å gjøre? Det gir vel ikke akkurat julestemning å høre om de unådde langt ute i den tørre bushen i Afrika?

Misjon og jul henger nøye sammen.
Gud, som er hellig og ufeilbarlig, valgte å ta et LANGT steg ned for å bli noe så enkelt som et menneske. OK, et menneske er verdifullt og innfløkt, men sammenlignet med den allmektige Gud blir vi enkle. Og veldig syndige. Likevel var Gud villig til å dele gener med oss. Som om ikke det var nok, gikk han videre inn i døden og gav seg selv for oss på korset.

«For Gud er én og én mellommann er det mellom Gud og mennesker, mennesket Kristus Jesus, han som ga seg selv som løsepenge for alle» (2. Tim 2:5-6a)

Snakk om julegave. En gave som du har fått og forhåpentligvis tatt imot. Men det stopper ikke der. Jesus gav seg selv til hele verden, og det er min og din oppgave at alle skal få det samme tilbudet som vi har fått. Naboen din, kollegene dine og de som lever under den steikende sola i Tanzania - alle må få høre om Jesus.

Derfor driver vi misjon. La det bli din julegave i år.

(Andakt til "Vårt Liv", Bergen Indremisjon)

Ekstrem oppbygging

2009-12-12T18:38:00.000+01:00

Det var relativt enkelt å velga modell for årets peparkakehus. Bygget har i det siste vore gjenstand for omfattande ombygging, og vil difor om ikkje lenge truleg ta seg mykje betre ut i realiteten enn den søte og nybakte versjonen som for augneblinken "prydar" stova vår.

Ettersom eg framleis er ganske usikker på kor nært eg har kome originalen, vil eg her og no ikkje røpa kva dette skal forestilla, men i staden utfordra alle tidlegare gjester her på tomta: Kva bygg er dette?

«I truly believe Africa needs God»

2009-12-11T09:41:00.002+01:00

For deg som - mot betre vitande, eller bygt på haldningar skapt av dei gamle kolonistane sine fordommar om den hvite manns byrde - skulle vera negativt innstilt til kristen misjon i Afrika: Ta ein kikk på artikkelen som er gøymd bak lenka under, så kjem du nok på betre tankar.

As an atheist, I truly believe Africa needs God

Habari za Arusha

2009-11-22T07:07:00.002+01:00

Regn

2009-11-21T19:27:00.001+01:00

Dagens helt

2009-11-15T18:35:00.001+01:00

Når ein er så dum å låsa seg ute frå bilen medan det einaste settet bilnøklar framleis står i tenninga - då er det greit å kjenna til innbrytarar med profesjonell erfaring. Og dette gir meg også høve til å presentera ein særs triveleg kar, her i ferd med å foreta dagens brot:

Årets voluntør ved Scripture Mission, Sindre Giljebrekke, har nemleg jobba i Falken, og kan med det alle tjuvtriksa - bokstavleg tala. Takk, Sindre!

Home, sweet home Arusha

2009-08-09T19:09:00.007+02:00

Inger Line er her i ferd med å tilpassa seg afrikanske tilstandar.

Endeleg er me heime att. Og me er i ferd med å koma på plass, sjølv om mykje har vore kaotisk - både i huset og i sinnet, som IL seier. Huset står her framleis, det meste av det me sette att før me reiste for halvanna år sidan er framleis brukande. Me har heller ikkje sett ein einaste skorpion innomhus denne første korte veka i Tanzania. Ingen løver heller, forsåvidt.

Men det har vore hektisk likevel, og me har strevd med å halda hovudet heilt over vatnet. Så fort me kom oss på flyet, var Tomas feberheit og slapp. Me frykta det verste, men med det rette utstyret plassert i ei av dei mange handveskene (urinprøvepose og urinstix) kunne me kort tid etter avreise frå Amsterdam konstatera at det ikkje var infeksjon (men truleg tredagersfeberen). I tillegg fekk Hanna feber dagen etter at me kom hit. No er alle friske att, og dei har dessutan byrja roa seg på kvelds- og nattestid også. Heldigvis var mor og far med nedover. Eg kan ikkje forstå korleis me skulle klart oss utan dei desse første dagane.

Innimellom alt dette har me gjort spede forsøk på å pakka ut nokre av dei ti store og sju små koffertane me fekk med oss sørover (ALT kom fram). Me har allereie fått god bruk for dei tjukkaste plagga, for her har det vore like kjøleg som på ein gjennomsnittleg norsk sankthanskveld. I dag har me likevel hatt ein god og varm ettermiddag, og har endeleg fått kjent litt på det gode livet her ute. Gooood! Me er i ferd med å bryta vannskorpa.

NB! Hugs at me no har endra både postadresse og telefonnummer ... Sjå i margen på forsida!

Fine folk

2009-07-17T23:40:00.003+02:00

Mitt opphav, altså. Dersom du skulle vera i tvil: Far (aka James Dean) øverst og mor (også kjent gjennom filmen "Fjolls til fjells") nederst.

Viktig faktor

2009-07-04T19:21:00.006+02:00

Her er ein av mange avgjerande årsakar til at det er fint å vera i Molde sommarstid. Hanna har i dag bada utandørs tredje dag på rad, Tomas og Andreas har funne ut at graset i plenen er veldig interessant og Inger Line har fått god farge. Med andre ord: Me har det kanon.

PS: I dag er det ein månad att til me tek turen sørover.

Hipp som happ?

2009-06-24T16:11:00.001+02:00

Skjer'a?

2009-05-14T11:34:00.010+02:00

Det er vel ikkje akkurat originalt å seie at ein har hatt mykje å gjere dei siste månadene, men eg trur eg held meg på den rette sida av sanninga dersom eg seier at me har hatt både hendene og andre kroppsdelar fulle av meir eller mindre viktige arbeidsoppgåver sidan denne bloggen sist kunne kallast hyppig oppdatert. Jammen santen har det vore kjekt også, nesten heile tida.

Ei av hovudoppgåvene har naturlegvis vore å skaffe pengar nok til å halde liv i fem svoltne kroppar. Med to lønna jobbar (Tryggheim ungdomsskule 68,3% / Kristelig Pressekontor 40%) har det gått sånn tåleg. Her skal det seiast at læraryrket så absolutt har gitt meirsmak - og dette blir skrive allereie før den berykta lærarferien slår til for fullt. O sæle stund, fredag neste veke er dagen der, og eg reknar med at det strålande sommarveret finn vegen hit samstundes.

All øvrig tid har gått med til å pleia kva det no måtte vera av andre behov denne kvintetten måtte ha. Og på den fronten har sjukdommar av ymse slag sørga for at det til ei kvar tid har vore minst ei medisinflaske på hylla (Tranflaska står forresten også der). Somme tider har eg nok tenkt at det er ei plage å vere trebarnsfar, men akk; dei er likevel den største kjelda til glede eg har.

  Eg har ikkje tenkt å gi noko detaljoppsummering av dei siste tiders hendingar - eventuelt spesielt interesserte får heller ta direkte kontakt. Og i tilfelle blogge-lysta framleis held seg på dagens labre nivå, kan eg informere dei meir moderat interesserte om at dei neste månadene vil gå med til ein lengre tur oppover Vestlandet, i tillegg til å førebu flyreisa til heimen vår på sørlegare breddegrader (4. august).

Skulle gjerne ha rydda i hagen, men...

2009-04-13T19:41:00.003+02:00

Vonde historier

2009-03-31T22:03:00.004+02:00

Eg har nett sett NRK-dokumentaren "For Guds skyld", om korleis misjonærborn blei behandla på 60-talet. Det må ha vore frykteleg, både for foreldre og born.

Eg er vanvittig glad for at svært mykje har endra seg sidan den gong.

Eg er glad for at misjonærar i dag ikkje opplever same konformitetspress som den gongen.

Og eg er glad for at misjonen gong etter gong har beklaga det som har skjedd.

Foto frå nrk.no

Travelt

2009-02-02T17:32:00.002+01:00

Nokon som har ein metode for å bli kvitt alt det travle?

Superdama

2009-01-03T00:01:00.001+01:00

Ho er full av futt, humør og artige påfunn. Ho har alltid ei kake på lur, i alle fall hadde ho det før tvillingane kom. Ho utfører jobben som mor og ektefelle på ein prikkfri måte. Ho er berre heilt rå!

Og i dag fyller ho 29 år for første gong.

Gratulerer med dagen, kjære Inger Line!

Tatoveringssjappa

2009-01-01T17:33:00.004+01:00

Her på Tjelta har me så mangt. Då min evigunge far var innom ein dag, kikka han ut av vindauga og mellom to av nabohusa - og vart med eitt overtydd om at me også hadde fått eige tatoveringsstudio her. Han traff nesten blink, men likevel ikkje heilt riktig.

Takk for det gamla

2008-12-31T13:50:00.008+01:00

Endeleg - no er det ikkje lenge til me skal ta i bruk den fancy og stilfulle 2009-kunstkalenderen me fekk til jul. Før den tid er det på sin plass at også vi tek ei oppsummering av det gamle, eit år som for oss blei to timar lenger enn det som er vanleg.
(Dette året er gjennomgangen sterkt inspirert av Maria sin metode)

Årets...

Overrasking: At det var to i magen, og ikkje berre ein.

Kjipaste: Å bli forhindra frå å flytta tilbake til Tanzania, nok ein gong.

Tyngste: Siste to vekene av september, med eit snitt på 4,5 timar søvn i døgeret

Mest skuffande: Bryne FK

Mest irriterande: Syklistar i kondomdress

Drikke: Tangawizi. Ingen over, ingen ved sida.

Restaurant: Khan's mekaniske

Kaffi: Vår eigen heimebrente

Gjensynsglede: Grovbrød med sirup

Snillaste: Foreldra våre. Har stilt opp i lassevis. Eldbjørg/Ole, Sissel/Morris, tante Liv, Jan Ove/Elisabeth og Synnøve kjem også inn her.

Mest effektive: Familien Malmin, som har gjort meir i Arusha på tre månader enn eg hadde drøymt om å få til på eit par år.

Dyraste desiliter: Då Hanna tømte vatn i dataen og hovudkortet rauk.

Finaste handskrift: Ettåring Trond i Arusha. Skulle trudd han brukte mikroskop og linjal.

Omfangsrike: Mengda med restavfall med tre bleieungar i huset.

Langdryge: Køane på skattekontoret og banken i Arusha.

Campingtur: Ut i bushen med Ove og Eivind. Ååååå...

TV-serie: McLeod's Daughters.

Lovsangsdans: Hanna på UL i Kongeparken.

Flytur: Arusha-Dodoma-Haydom-Arusha nesten uten mat og drikke.

Bustad: Hmm.. Her er det mange å velge mellom. Den førebels siste her på Tjelta ligg godt an.

Kva meir burde vore med her?

Ting tar tid

2008-12-31T09:55:00.001+01:00

Ei bok på nesten 600 sider skal normalt ta ei stund å lese. Men dersom ho er sånn måteleg god, skal sjølv eg kunne klare å gjere henne unna på kring ein månad. Denne boka her derimot, har teke meg fire månader, takka vere ei omskakande hending i byrjinga av september.

I uføre med målføre

2008-12-30T11:28:00.005+01:00

Altså: Eg er ein innbeten tilhengar av nynorsk, sjølv om eg somme tider kan skifta fil og uttrykkja meg på bokmål (les: dansk). Men at eg skulle slumpa til å skriva eit heilt og langt innlegg her på bloggen på sidemålet - heilt uten å tenkja meg om - nei, det var overraskande sjølv for subjektet. Eg orsakar.

Deadugwafuega - snart tre år etter

2008-12-29T19:31:00.013+01:00

Her snakker vi bushen. I Afrika. Laangt vekke fra nærmeste sted med innlagt elektrisitet. Februar 2006. Kveld, mørkt, stjerneklart og filmkveld i en liten landsby der bare noen av innbyggerne har hørt navnet Jesus.

Her har det aldri blitt vist levende bilder før, aldri blitt forkynt slik det gjøres på Jesus-filmen. Rundt 200 personer fra Datooga-stammen sitter under teppene sine for å se og høre en historie som gjør inntrykk på dem.

Vi er tre stykker som er sammen med misjonær Kjetil Muren til Deadugwafuega, for å lage stoff om Tanzania til barne- og ungdomsblad i Norge. Ennå sitter det igjen som en av mine aller største opplevelser.

I forkant har jeg intervjuet en av datoogaene. Han sier at stammen hans tror på en Gud, men at de må ofre til de avdøde forfedrene sine for at disse kan tale de gjenlevendes sak for Gud. Men mannen sier at han har begynt å tvile på den tradisjonelle troen. Han er klar for noe nytt.

Siden har evangelister og forkynnere tråkket inn og ut av landsbyen. De har fortalt om Jesus og latt menneskene der bli kjent med ham. 1. søndag i advent 2008 (altså for drøyt fire uker siden), nesten tre år etter filmkvelden, ble de fire første innbyggerne i Deadugwafuega døpt. Flere andre går på dåpskurs. For tre år siden hadde de ikke hørt om Jesus.

Dette er ikke unikt. Slike historier - mange virkelig utrolige - kan du høre over hele verden der Jesus-følgere forteller andre mennesker om Jesus. Så kom ikke til meg og si at misjon ikke funker. Det tar tid, det koster penger, men det funker.

Flere bilder fra Deadugwafuega her

Eksklusiv smak

2008-12-17T21:57:00.012+01:00

Mine ønsker for i år:

Canon EF 16-35mm F2.8L II USM Objektiv

Pris: 13 695,-

iPhone 3G

Pris: 7287,-

Final Cut Studio 2

Pris: 11 490,-

Apple Cinema HD Display (30-tommers flatskjerm)

Pris: 15 790,-

Mini Cooper S (Cabrio)

Pris: 421 800,-

Vonar at ein eller annan vinn i Lotto snart. Ha ei strålande materialistisk jul, alle saman

Meir enn nok no

2008-12-09T22:36:00.002+01:00

Skulle gjerne sett litt mindre av denne den siste veka.

Lærar Indrebø

2008-12-01T22:36:00.005+01:00

For oppdatering på familiefronten: Me er i kjempeform og har flytta inn i hus (les: villa) på Tjelta. Berre velstand, sjølv om dette er sjette plassen me bur sidan 2006.

Og så har eg fått jobb som lærar. Tenke seg til. Deltid på Tryggheim ungdomsskule. Eg byrjar ikkje før over nyttår, men i dag fekk eg likevel prøvd meg i nokre vikartimar. Det gjekk ikkje så halvgale. Eg hadde ein viss kontroll. Eller er det ikkje normalt at elevane slåss, hoppar ut av vindauga og tømmer såpe utover heile dogolvet i løpet av ein vikartime?

Eg innser ...

2008-11-19T14:24:00.004+01:00

... at denne bloggen har hatt langt færre besøkande etter at eg flytta til utlandet og at antalet kommentarar har stupt i takt med besøket.

Og eg som er så glad i litt åtgaum ... No kan eg jo ikkje klaga på deg, kjære lesar, som faktisk les - og kanskje kommenterer - dette innlegget. Men eg undrast likevel: Korleis kan det ha seg at blogginnlegg om bollebakst og fjesglaning kan sopa inn kommentarar i fleng, medan desse dramatiske og kjenslefylte orda ikkje skapte meir engasjement enn dei skarve to? (Takk for kommentaren, Kari - den andre kommentaren var min eigen.)

På sjukehuset

2008-11-08T16:43:00.003+01:00

Ja, Tomas er på sjukehuset, og eg er der saman med han. Me er altså ikkje i Afrika. For heile historia, sjå på forsida - arushanytt.com

365 dagar

2008-10-08T21:15:00.004+02:00

I dag har me budd 365 dagar i Arusha. Kanskje litt rart å seie, ettersom me har vore i Noreg det siste halvåret, og det er nesten eit halvt år sidan eg sette mine føter i byen. Men det er i Arusha me bur. Der er heimen vår no. Og om ein månad er me tilbake!

Som eit barn

2008-10-07T21:02:00.005+02:00

Søndag var den store dagen for Tomas og Andreas. Sjølv om dei begge sov seg gjennom store delar av dåpsdagen, har no det store skjedd at dei begge har blitt del av Guds truande kyrkjelyd, heilt utan å gjere noko for det sjølv.

Nettopp det siste der har oppteke tankane mine i det siste. Dei to rakkarane - som ikkje gjer stort anna enn å eta, bæsja, sova og å halda meg vaken om nettene - er faktisk førebilete for oss alle når det gjeld korleis me skal ta imot trua på Jesus. Meisteren seier sjølv:

«Sanneleg, eg seier dykk: Utan at de vender om og blir som born, kjem de ikkje inn i himmelriket. Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket. Og den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg.» (Matt 18)

Heilt hjelpelause, som tek imot det Jesus vil gi utan eingong å prøva å gjera oss fortente til det - slik vil han ha oss.

Forresten så har Tomas fått seg måne. Og her er det ingen sjanse for å skjule det bak ein hentesveis.

Det blei godt for meg

2008-09-29T22:37:00.004+02:00

Fekk ei teksmelding frå Afrika her om dagen, med henvisning til eit bibelvers. Eg trudde det skulle vera eit av dei gode, oppmuntrande og oppbyggelige versa, men då me slo opp, var det dette som møtte oss:

Da tiden kom og hun skulle føde, da var det tvillinger i hennes liv. (1.Mos 25:24)

I svime

2008-09-23T11:36:00.011+02:00

Det er eg som er i svime, altså, ikkje denne karen.

Kvifor ta narkotiske stoff når ein i staden kan bli tvillingfar? For min eigen del kjennest det som om eit lågtrykk med tungt skydekke har teke oppstilling mellom øyrene mine. Om dette skuldast mangelen på søvn eller den store mengda innsniffa bæsjelukt, er eg litt usikker på. I alle tilfelle kjennest det som om kroppen og hovudet er to vidt forskjellige stader. Sjølv er eg til stades reint fysisk, men medvitet og tankane mine (innsida av hovudet mitt) veit eg ikkje heilt kor har blitt av. Det ligg i alle fall på etterskot, kanskje er det heilt ute på tur.

Dessutan kan eg fortelje deg at tvillingfedre får mykje meir ut av døgnet enn andre. Søvn er oppskrytt. Med kortare netter blir dagane så mykje lenger og meir innhaldsrike. No skal eg innrømma at også timane i søvn er herlege, då eg drøymer om tutteflasker, gulping, skriking og bleieskift.

Livet er herleg, folkens.

Eg trur for øvrig snart at denne bloggen bør døypast om til Babybloggen.

Journalistikkens 10 bud

2008-09-16T08:16:00.009+02:00

Faksimile frå DagenMagazinet 15.09.08

Det er ikkje utan grunn at avisa DagenMagazinet har blitt kjend for sitt høge kvalitetsnivå. Avisfolket der må vel reknast som sjølve inkarnasjonen av godt journalistisk handtverk, og bladet har difor havna heilt på topp mellom avisene eg les.

Oppslaget i gårsdagens avis om dei 10 boda må vera eit godt døme på dette; Illustrasjonsbiletet i avisa er sjølvsagt brukt i samråd med dei det er teke bilete av, og er dermed heilt i tråd med eit par-tre punkt i Vær Varsom-plakaten, presseetikkens eigne "10 bod".

4.10 Vær varsom med bruk av bilder i annen sammenheng enn den opprinnelige.

Å salige stund

2008-09-14T19:26:00.006+02:00

Håpet var i ferd med å forsvinna, då dette skjedde i dag. Tre månader sidan sist.

Oppdatert 20/09: Og lukka vil ingen ende ta! Siger nok ein gong - og det mot sjølvaste serieleiaren. Salige stund.

Homecoming Series

2008-09-12T16:16:00.006+02:00

Tvillingane er i hus, og galskapen er komplett. Me visste jo at det ville bli travelt med tvillingar, men eg var ikkje klar over kor frustrerande ofte eg skulle vera i stuss om kven som er kven av dei. Heldigvis er framleis Andreas litt gulare enn lillebroren, som resultat frå gulsott tidlegare i veka. Så me held såvidt styringa.

Men kva skal me gjera den dagen storebror får normal farge igjen? Kjem Andreas til å bli Tomas og Tomas til å bli Andreas? Bør me setja merkelappar på dei for å ha kontroll over kven som har kva for eit fødselsnummer?

Fleire bilete

2008-09-06T23:46:00.004+02:00

For ekstremt interesserte (ja, dei finst), ligg det fleire bilete av dei to minste m.m. i albumet. Samlinga vert utvida fortløpande ...

New kids on the block

2008-09-04T21:52:00.004+02:00

Andreas og Tomas. Vordande storsjarmørar og arbeidskarar. Kanskje skal dei bli fotballproffar? Eller misjonærar? Fine er dei i alle fall. Fleire bilete kjem ein dag ein stad.

Ein gledens dag

2008-08-31T19:00:00.004+02:00

Dette nyhetsoppslaget vakte stor glede i familien Indrebø. Grunnen finn du her.

Sebrastriper

2008-08-28T17:13:00.006+02:00

I dag er det minst ein middelaldrande sandnesmann som syns eg er ein dust.

Han kom nemleg syklande ned vegen frå venstre ikledd sin tettsitjande trikot, og hadde rimeleg god fart mot sebrastripene like nedanfor. Mannen forventa nok at eg skulle stoppa då eg kom køyrande. Det gjorde eg ikkje, og trikotmannen måtte bråbremsa såpass kraftig at hjelmen datt ned i augene på han. Han vart sur.

I min barndom lærte eg at bilar ikkje har vikeplikt for syklande i fotgjengarfelt. Mr Hushovd-wannabe skulle altså ha hoppa av sykkelen og gått over. Då hadde eg stoppa.

(Dette gjeld ikkje i Afrika. Men der er det ingen som syklar i trikot heller. Hah, det skulle tatt seg ut!)

Er ikkje dette barnelærdom? Eg hadde rett og supersykkelmannen feil. Eller?

Eg skal aldri klaga ...

2008-08-26T10:45:00.005+02:00

... over at me er så heldige å kunne få barn. Men no er eg lei av graviditet. Altså; eg er jo ikkje gravid. Inger Line er gravid. Og eg er lei av at ho er gravid, viss du forstår.

Ho får ikkje sova om natta, så då må ho sova halve dagen i staden. Ikkje noko å klaga over, eg veit det, men eg er lei av det likevel. Eg er dessutan lei av at ho berre MÅ tygga på isbitar til alle døgnets tider (heilt grusom lyd), lei av at ho ikkje kan sitja eller gå særleg lenge i gongen, av at ho ikkje kan bæra noko som helst, og lei av å ikkje kunna planlegga noko framover, fordi me ikkje kan vita når fødselen skal skje. Og ikkje minst er eg lei av alt snakket hennar om kor lei ho er av å vera gravid.

Men eg skal ikkje klaga. Det er ikkje eg som er gravid. Inger Line har det mykje verre.

Og me er heldige.

Ein i mengda

2008-08-05T12:38:00.005+02:00

Eg er sikkert ein av kring 500 bloggarar som denne veka skriv følgande: Eg var på UL sist veke. Det var kjekt. Hanna lærte seg å dansa med løfta hender. Inspirasjonskjelda var truleg denne karen:

Og så til noko som heilt sikkert ikkje sømer seg på ein misjonærblogg. Men eg treng råd, innspel og hjelp. Under det siste kveldsmøtet på UL, kjenner eg ei umiskjenneleg lukt. Eit av menneska i nærleiken av meg har altså avgitt flatulens. Forsiktig ser eg rundt meg, og oppdagar til mi store undring at eg er omringa av berre jenter. Interessant, tenker eg i mitt indre, før det sakte men sikkert går opp for meg at samtlege av jentene rundt meg også kjenner lukta og at samtlege av dei (utanom opphavspersonen, sjølvsagt) naturleg nok (?) har mistanke til den einaste guten i kretsen - altså meg.

Kva gjer ein i ein slik situasjon? Blir sitjande og forblir uskuldig dømt? Går frå åstaden og vonar at brotskvinna skal begå ein ny bommert i mitt fråvær? Reiser meg opp og erklærer høgt og tydeleg at eg er utan skuld?

Pregnant

2008-07-28T21:13:00.000+02:00

Etter mengder med oppfordringar, kjem her eit bilete av ei gravid dame. Posisjonen og vinkelen er valt med tanke på at magen skal sjå minst mogeleg ut.

På turné i nordfylket

2008-07-28T11:50:00.009+02:00

Ei dagbok-oppføring er på sin plass, for dei som måtte ønska det.

Førre helg og veke tok me oss ein liten rundtur i Ryfylke og nord for fjorden. Først: Finnøy og Låvekøntri, med Kåre i spissen ...

... før turen gjekk med ferja til

og Nedstrand.

Derifrå til Lundeneset ...

... og vidare til Sauda, kåra til den vakraste hamnebyen i Noreg.

Over fjellet derfrå til Røldal ...

... før me til slutt stakk innom til Indrebø i Suldalsosen.

Snipp, snapp, snute

Gjensynsglede

2008-07-27T20:46:00.004+02:00

Heim te Jæren

2008-07-17T12:46:00.005+02:00

Eg vil heim å sjå ein solnedgang på Jæren,
nermed havet der som bølje slår mot strand.
For bak livets kant, langt ut i atmosfæren,
vil hu farga himlen raud med eld og brann.

Du vert ett med det du ser, og det du føle

er at du og sol og hav og Jærens land,
høyre saman i en solnedgang på Jæren,
nermed havet, der som bølje slår mot strand.

Solnedgangen er bakom skyene her ein eller annan plass.

Arusha frå verdsrommet

2008-07-16T09:31:00.001+02:00

Ikkje veit eg kva interesse NASA, FBI, CIA, Google eller andre amerikanarar kan ha av detaljerte satelittbilete av Arusha og Scripture Mission.

Bileta er i alle fall tilgjengelege på denne nettstaden, og på Google Earth, som du kan lasta ned her.

Minneord ved Macs bortgang

2008-07-15T00:01:00.001+02:00

Vår kjære og umistelege Macbook har gått bort etter kort tids sjukeleie, berre eit drygt år gammal.

Du gav oss mykje glede i di levetid. Me i familien Indrebø kosa oss saman med deg i mangfaldige timar - me har surfa på nettet, spelt god musikk, drive med ulike foto- og filmprosjekt og mykje, mykje anna saman, både på dag- og nattestid.

Difor var det med sorg me fekk beskjeden om at hovudkortet ditt var kaputt. Det skjedde berre så altfor tidleg. Det store spørsmålet er om me kan finna ei fullgod erstatning for deg.

Minnet ditt (harddisken) vil leva vidare mellom oss. Takk for alt!

Quitzøy

2008-07-14T08:28:00.000+02:00

På Kvitsøy har dei kiosk på kaien. Svigerfar kjøpte pølser til oss.

Hipt og kult

2008-07-13T08:52:00.004+02:00

Gløym iPod, iPhone, iTunes og dittparadis.no. No er det iTro som gjeld for tenåringen. Og for meg.

PS: Sjå også traileren for opningsshowet til UL 2008

Jenter og hestar og hestar og jenter

2008-07-10T22:42:00.007+02:00

Min betre halvdel er mildt sagt hekta på den australske heste-serien McLeod's Daughters. Ein forskrekkeleg serie som handlar ganske lite om hestar, men meir om kompliserte kjærleiksforhold og intriger jentene imellom. Lite spaning, lite action, mykje drama.

Dette veit eg fordi eg snart har sett meir enn 20 episodar, og er ein smule hekta sjølv.

Godt med ferie.

Rett rundt svingen

2008-07-03T13:51:00.009+02:00

Om berre fire månader bør det ha skjedd. Eg får heile magen full av både sommarfuglar og andre insekt berre ved tanken.

For all del; Det var ei omveltning av dei store sist gong også, ein milepæl i livet. Men me visste ikkje kva me gjekk til. Ikkje tale om at sjokket blir like stort denne gong.

Oh, happy day!

Javisst blir det endringar, ikkje minst fordi me blir så mange fleire. Og eg er klar over at det er negative sider og. Det blir kanskje litt meir urolege netter, og det blir heller ikkje like enkelt å få besøk av venner.

Men når me blir pensjonistar trur eg likevel me vil sjå tilbake på denne tida som nokre av dei beste dagane i våre liv.

Å salige stund!

Om fire månader bør me endeleg vere på plass i Arusha att!

Simplified swahili

2008-07-01T11:10:00.009+02:00

"Habriyaskonjgi" sa han, og eg stod der som eit spørjeteikn.

Det tok meg minst ein stor del av eit lite minutt før informasjonen var ferdig bearbeida, og eg kunne gjenkjenna det han sa.

Eg er redd swahilien min er på veg over i gløymeboka.

VG og Aftenbladet melder i dag

2008-06-29T14:27:00.009+02:00

"Kvinner foretrekker ubarberte menn"

Stemmer det?

Dårlig kombinasjon

2008-06-25T20:36:00.007+02:00

Ein stk kvit og høgt elska macbook er for augneblinken i koma, etter at ein 11-kilos ettåring skjenka han full av vatn. Det tekniske vidunderet (macen) er innlagt til rehabilitering. Oppvakning og gjenoppliving skjer vonaleg i løpet av neste veke.

Gode vikarar

2008-06-05T09:41:00.005+02:00

Ettersom me blir verande temmeleg lenge i Noreg, er det godt å vita at det er gode vikarar som tek vår plass i Arusha. Dette gjeld ikkje lenger berre Reidun Åsland. Nei, no er det meldt at også større celebritetar har meldt si ankomst i vårt fråvær, for å sjå til at arbeidet der går bra.

PS: Dei betaler billetten sjølve.

Flaks

2008-05-27T10:30:00.004+02:00

10 ting ein saknar på heimeopphald

2008-05-25T21:39:00.003+02:00

... i uprioritert rekkefølge

Varmen
Billige restaurantar
Hjartevarmen - alle som helsar på deg og ønsker deg velkomen same kvar du kjem
Tangawizi-brus
Hushjelp og hagegutt
Venner og kolleger
Kaffibrenning
HiLux og Landcruiser
Folkeliv overalt - alltid
Rolege kveldar heime - utan fjernsyn
Stadige gjester på besøk

Mellom anna.

Prosjekt på gang

2008-05-22T20:01:00.005+02:00

Ja, dette var eit gammalt bilete

Foretaket Reier legg med dette fram følgande prosjektoversikt for den føreståande sommaren:

Prosjekt 1: Jobb i 80% for NLM si informasjonsavdeling

Prosjekt 2: Rekneskapsstudier 30%

Prosjekt 3: Oppfølging av Scripture Mission Arusha 30%

Prosjekt 4: Kontakt og sosialt liv utanom familien 20%

Prosjekt 5: Avslapning (inkludert gjennomlesing av minimum 5 romanar) 10%

Prosjekt 6: Familieliv 175%

Noko å skriva heim om

2008-04-27T12:30:00.004+02:00

Misjonsbladet Utsyn er eit flott blad. Min favoritt (kanskje fordi eg er misjonær sjølv) er å sjå kor flinke dei ulike misjonærane er til å formidle opplevingane og tankane sine i møte med misjonsarbeidet. Eg ønsker at eg kunne skrive slikt sjølv! Eg som er journalist burde vel klare det?

Men arbeidsdagane mine her består stort sett av arbeid ved skrivepulten eller i kø inne på eit eller anna offentleg kontor her i byen for å ordne med diverse papir. Det er svært sjeldan eg møter menneske "på skikkeleg", får tid til å bli kjend med dei eller snakka med dei på eit djupare plan, slik at me får dela ting med kvarandre. Det er ikkje så mykje å skriva heim om, med andre ord. Skrivepulten min er ikkje så skrekkeleg spanande ...

Trass dette kjenner eg på at eg er med på noko viktig likevel. Kvart minutt eg bruker på administrasjonsarbeid for andre misjonærar her ute, er eit minutt meir tilgjengeleg for dei til å gjere arbeid i frontlinjene. Eg veit at bøkene me lagar blir lest av mange - kvar dag - sjølv om det er sjeldan me får høyre noko om resultata av det. Og dei kring 30.000 biblane me sel kvar år, har jo også ein del spirekraft i seg!

Så takk til Gud for at eg også får vere ei lita brikke i det store puslespelet Hans!

Hardt å vera misjonær

2008-04-22T20:02:00.021+02:00

Eg innser at det er sjanselaust å gi ein rapport om alt som har skjedd sidan sist blogginnlegg. Difor får du nøya deg med å lesa om statusen her og no. Og nok med det.

Eg er for augneblinken i Arusha. Går på språkskule om dagen, gjer kontorarbeid på ettermiddagane og i helgene, og gjer leksene om kvelden. Og når tønnene me sende frå Noreg i september endeleg kom fram, blei det nok å finna på. Tida flyg.

Tønneutpakking på ungkarsvis....

Sist helg fekk eg dessutan eit tilbod eg ikkje kunne seia nei til. Ove ettåring og Eivind pilot skulle ut og campa i villmarka utanfor byen og eg fekk vera med. Me tente bål, steikte egg og bacon og sov under open himmel med fullmåne på. Storkos, i alle fall heilt til det byrja å regna.

Dagen etter køyrde me (Ove på motorsykkel) nordaustover mot slettene ved den einaste aktive vulkanen på kontinentet, Oldonyo Lengai. Vegane var det så som så med, men for øvrig var det heilt nydelege område - grønt og frodig, masse dyreliv. Det er jammen hardt å vera misjonær i slike stunder...

Frukost ein regnfull morgon

Flott, steinlagt veg

Som du ser, er det ein liten sving på vegen akkurat her

Ove fyller bensin i Kitumbeine

Typisk Ove

Småfint. Oldonyo Lengai til høgre.

Så mange struts har eg aldri sett før. 39 stykk i ein flokk.

Feil stad til feil tid

2008-03-21T21:28:00.006+01:00

Akkurat no skulle me etter planen ha vore i 40 graders varme på Zanzibar på påskeferie. Neste veke skulle me ha vore på konferanse i Nairobi. Etter det skulle me ha jobba med litteratur i Arusha, før me skulle hatt tre nye veker på språkskule i Usa River.

Men sånn er det jo ikkje.

Akkurat no er me på hytta til Terje og Torunn. Snøen fyk i kulingfart utanfor og det er nesten 4 kalde grader. Ingen av oss skal på konferanse neste veke, sjølv om Knut skal ut ein tur i april og mellom anna få med seg tre veker språkskule. Men utover det blir me alle verande i Noreg til over fødselen i august/september.

Sjølv om det naturlegvis er kjekt å vera i Noreg att og få tid saman med familie og vener, kjenner eg på at eg er på feil stad akkurat no. Me hadde så vidt funne flyten i Arusha før me måtte reisa att. Og me treivst veldig godt.

Noreg er bra. Det er fantastisk å vera på besøk både hos mor og far og mamma og pappa. Men eg lengtar til Arusha. Borte bra, men hjemme best!

Sånn kan det gå

2008-03-01T22:19:00.001+01:00

... plutseleg var ingen av oss i Arusha lenger. Underteikna reiser søndag morgon frå Arusha, og om kvelden same dag går flyet frå Nairobi via Amsterdam til Noreg. Der blir eg verande i alle fall i tre veker, før eg returnerer til Nairobi og konferanse.

Kvifor reiser eg heim? Fordi kona mi er dårlegare enn nokon gong og så og seie ute av stand til å ta seg av Hanna. For augneblinken er ho innlagt på sjukehuset i Stavanger. Pole sana.

Så der har de fått eit bøneemne.

Tomt

2008-02-22T22:26:00.007+01:00

Bibelbusiness

2008-02-20T12:04:00.001+01:00

Dei to siste dagane har me teke imot nesten 15 000 biblar her på tomta. Salsverdien på desse ligg på godt over 100 millionar tanzania-shilling (det er 8 nullar...), dvs opp mot 500 000 norske kroner. Me ventar dessutan inn fleire biblar i dagane som kjem.Distribution manager Joakim Ami meiner at dette skal vere nok til uti august.

Det tanzanianske folk har ein enorm interesse for Guds ord, og ein ser ofte folk som sit og les midt på marknaden, i den vesle butikken sin eller i døropninga utanfor huset sitt. Det er stort å få vere med på å spre biblar på denne måten.

Men songbøkene har me litt lite av, berre rundt 16 000 att no. Der er me nok tome i løpet av eit par månader, vil eg tru. Neste opptrykk kjem ikkje før tre månader, og det er på stakkarslege 10 000. Det er Scripture Mission som står for trykkinga av desse bøkene, men kyrkja som har alle rettane. Og pampane der har ikkje latt oss få setja igang med trykking før no. Ein litt fortvila situasjon, ettersom ein del bispedøme set som krav at alle konfirmantar må ha songboka, viss ikkje blir dei ikkje konfirmerte. Eit bøneemne!

Når heile byen stoppar

2008-02-19T12:23:00.000+01:00

Eg har no hatt ei nær-presidenten-oppleving. Mr. Bush var i byen i går, og åt lunsj omlag ein kilometer herifrå. På grunn av denne eine personen stoppa heile byen opp i mange timar.

Begge flyplassane i byen - den eine internasjonal - vart stengde store delar av dagen. Bush kom sjølv i kjempefuglen sin, dessutan kom endå eit par fly med bilane og staben hans.

Den eine store vegen som går gjennom byen og koplar oss saman med omverda vart også stengd i timesvis, og travle lastebilsjåførar måtte sjå langt etter den planen dei hadde om å koma seg til kysten eller til Nairobi i løpet av dagen.

Samstundes vart det ein plutseleg mangel på fersk melk i byen, ettersom dei fleste melkebøndene frå Arumeru Hills ikkje kunne makta å koma seg inn til byen på sykkel endåtil.
Dagens aviser kom heller ikkje til byen før langt utpå ettermiddagen. Ingen av dei 40 daglege bussavgangane til Dar es Salaam kom seg heller avgarde. På same måte måtte dei rundt 300 bussavgangane mellom Arusha og Moshi kansellerast.

Innanfor ein radius på 60 kilometer rundt den minste flyplassen i byen (rundt 8km frå bykjerna) var det forbod mot flytrening, handgliding, ballongferder eller andre luftige aktivitetar.

Mange skuleelevar og dei fleste arbeidstakarane i bykjerna makta ikkje å koma seg til jobb, ettersom dei fleste minibussane (dalla-dalla) og taxiane ikkje kom seg fram. Difor var også dei fleste butikkane i byen stengde. Som ein spøkelsesby.

På grunn av EIN mann.

Gressenkemann

2008-02-15T19:48:00.002+01:00

Trur du ikkje kona mi har reist frå meg, og teke med seg dotter mi i same slengen? Dei reiste allerede måndags kvelden. Så no sit eg her åleine, langt heimefrå, milevis frå kone og dotter, og freistar å trøyste meg sjølv med eit par kilo norsk sjokolade og nokre liter med iskald cola.

Det har seg slik at Inger Line har vore voldsomt trøytt og kvalmen den siste månaden, slik som berre ei gravid kvinne kan vere det. Ho klarte ikkje å halde på noko av det ho sette til livs. Så ho måtte kome seg heim til den trygge barndomsheimen, til norsk mat og med anledning til nokre turar til Universitetssjukehuset for intravenøs mating.

Der fekk ho også vore på kontroll, som førte til at ein oppdaga at det ikkje berre var EIN krabat som laga kvalm for oss, men TO. Så på seinsommaren blir me trebarnsforeldre, dersom alt går godt. Folksomt, med andre ord.

Men førebels sit eg her. Åleine.

PS: Postadressa er framleis P.O.Box 2696, Arusha, Tanzania

Eit forsøk på å ta igjen det tapte

2008-02-09T20:02:00.006+01:00

På høg tid med ny oppdatering, det er sant. Så her kjem ei kjapp innføring i kva som har skjedd med oss sidan sist. Obs! Du som mottek infomailen frå oss får kanskje lesa om noko av dette om ikkje lenge.

Travelt:
På grunn av uroa i Kenya, har nokre få oppgåver og tildels svært mange turistar kome denne vegen. Sidan byrjinga av januar har det så og seie vore fullt på gjestehuset kvar natt, og det er fullbooka ut februar. Neste helg kjem mellom anna feltstyret for å ha møtet sitt her. Triveleg med besøk, men det er slitsamt også.

To av familiane som kom direkte denne vegen tidleg i januar var dei nye misjonærfamiliane Stensland og Krogedal. Desse fortente sjølvsagt ekstra god behandling, samt ein del hjelp til å setja seg inn i kultur, bilkøyring, shoppingmuligheter og andre praktiske utfordringar. Byrjinga av januar førte også med seg rekneskapsavslutning for 2007, noko som var heilt nytt for underteikna.

Hanna:
I same perioden har Hanna for alvor byrja å gå. Dessutan har ho fått sine tre første tenner, noko som har gått ut over nattesøvnen til oss alle tre. Heldigvis har ho no fått seg barnepike - naboen vår Teddi, slik at Inger Line no er avlasta tre timar dagleg. Ho kan dermed ta meir del i arbeidet her på stasjonen.

"Ny" bil:
Det svære, gamle droget av ein Landcruiser me har køyrt på den siste månaden, sliten og nesten utan fjøring att, sa me farvel til for ei vekes tid sidan. Han vart bytta ut med ein temmeleg ny og spretten HiLux. På den nye bilen er det ikkje berre mogeleg å ha intervall på vindusviskarane, men det er også eigne dører til baksetet, så operasjonen med å ta Hanna ut og inn av setet sitt har blitt ein god del enklare. For ikkje å snakka om kor enkelt det vil bli dersom det skulle dukka opp endå fleire familiemedlemmer.

Kvardagar:
For øvrig kan me melda at kvardagane her i Afrika også har blitt kvardagar for oss. Det er ikkje lenger slik at me ser så mykje nytt og spanande kvar dag. Men det er framleis ting me gler oss til. Til dømes skal det bli stort å få to tønner frå Noreg, som kjem i ein konteiner til Haydom i desse dagar. Me gler oss også til påskeferie på Zanzibar, med påfølgande konferanse. Så er det språkskule att, før 17. mai er over oss for fullt. Og etter det - kven veit kva som skjer?

Soga om vegavgifta

2008-01-11T21:40:00.002+01:00

Å betale vegavgift i Noreg skulle vere ei smal sak. Du gjer følgande:

Når det er tid for fornying, får du rekning i posten utan å ha lyfta ein finger.
Du betalar rekninga (i nettbanken), og ein månad seinare får du oblat-klistera i posten. Desse klistrar du på bilen.

Her i Tanzania er det litt annleis:

Du må sjølv følge med på når det er tid for fornying av vegavgifta.
Dersom det faktisk er på tide, må du først gå på eit lite kontor på eit av politihusa her i byen. Der betalar du 5000 Tshs og får med deg ei gul kvittering.
Kvitteringa tek du med deg til parkeringsplassen utanfor eit anna politihus i byen. Der står ein politimann som vil foreta ein sjekk av bilen (Tanzanias svar på EU-kontroll). Dette skjer gjerne ved at vedkommande høyrer etter at motoren sviv, og at lys, vindusviskarar og spylarvæske funkar. Mannen skriv så ut eit skjema som stadfestar at bilen er godkjent.
Du tek med deg skjemaet til skattekontoret, der du stiller deg i kø. Der står du gjerne eit par timar, før du slepp inn til ein kar som ser på vognkortet, skjemaet frå politiet og litt til, før han så skriv ut ei rekning til deg.
Rekninga tek du med til banken, der du står ein halvtime i kø før du får betalt.
Kvitteringa tek du med deg tilbake til kontoret i pkt 4, der du slepp inn etter å ha stått nye 1,5 timar i kø. Vedkommande får sjå kvitteringa, stiftar saman dei ulike arka han har fått av deg i løpet av dagen, og legg dei så i ei bunke. Du får så beskjed om å komme attende ein månad seinare for å hente eit klistermerke til å feste i frontruta.
Ein månad seinare troppar du opp på kontoret att, berre for å få vite at merket framleis ikkje er ferdig.
Etter å ha returnert til kontoret i pkt 4, 6 og 7 yttarlegare to eller tre gonger til, får du merket, som du deretter festar til frontruta.
Nokre månader seinare er det på tide å starte prosessen om att....

Kall meg gjerne ein etnosentrisk kulturimperialist, men eg føretrekk faktisk det norske systemet.

Alt ein kan få kjøpt i Arusha

2008-01-10T08:19:00.001+01:00

Utviklinga går fort her i Arusha. IKEA har me riktignok hatt her ei god stund, men dei siste dagane har me dessutan hatt sjansen til å kjøpa både Dagbladet, Aftenposten, Aftenbladet, Bergens Tidende og Dagens Næringsliv på gata her.

No ventar eg berre på at Bjerkreims-brunosten kjem på marknaden her med det første.

Høgtflygande misjonærar

2008-01-06T08:29:00.000+01:00

Eg visste ikkje at passasjerfly kunne vera så små. Men då nabo og misjonspilot Eivind Johannes Lindtjørn ba meg og eit par andre med på flytur i mikroflyet sitt, fekk eg førstehands erfaring med flytypen.

Eg stolar på Eivind, det er ikkje det. Eg var aldri særleg redd heller. Men likevel vart det eit par timar med intens bøn der oppe ved skyene.

Første del av turen var finfin. Stillare og roligare enn ei SAS-flyging mellom Oslo og Stavanger. 1,5 timar etter avgang frå Arusha stod eg med begge føtene planta i verdas einaste landsby-hovudstad, Dodoma. Alt var berre fryd og gaman då.

Det var på siste del av flyturen eg vart dårleg. Kvalmen. Vondt i hovudet. På tur tilbake til Arusha dumpa me såvidt nedom i Haydom etter å ha flydd i låg høgd over toppen av Hanang-fjellet. Og etterpå siste etappe til Arusha.

Skrekk og gru så dårleg eg var. Skral. Sidan avgang frå heimen tidleg same dag, hadde eg nemleg berre fått i meg eit par flasker brus, ein bitteliten klatt med ris og bønner og litt vatn. Kombinert med 30 grader varme og humpetitten på flyet vart det ikkje bra.

Det er sant som dei seier: Helten duger ikkje utan mat og drikk(j)e.

Sjå fleire bilete frå flyturen her

FOR EI DAME!

2008-01-03T09:02:00.000+01:00

Ho er full av futt, humør og artige påfunn. Ho har alltid ei kake på lur. Ho utfører jobben som mor og ektefelle på ein prikkfri måte. Ho er berre heilt rå!

Og i dag fyller ho 28 år.

Gratulerer med dagen, kjære Inger Line!

Brunosten sveittar

2007-12-24T09:06:00.000+01:00

Når du sit på terrassen i berre kortbuksa, og den klamme lufta rundt deg held dryge 30 grader, er det vanskeleg å finna den store julestemninga. Sjølv om julekakene og kaffien står på bordet ved sida av. Kanskje det er julebrusen som manglar?

Litt hjelper det jo at svigers hadde med seg pinnekjøt, mormor-ost og røykelaks frå Noreg. Og då mørkret senka seg og varmen jenka seg julekvelden, var det faktisk nesten som heime. I alle fall dersom du ser vekk frå juletreet i plastikk.

Eg gjekk i pluss, i år igjen - takka vere ei kone som må ha ei botnlaus lommebok. Forstår ikkje kor den dama får pengane frå...

Eg har tenkt litt på det der med gåver denne jula. Du veit kor ubehageleg det er å få ei gåve utan at du har gitt noko attende til vedkomande? Slik er det ikkje for små ungar. Dei er like glade uansett. Kanskje det er noko slikt Jesus hadde i tanken då han sa: "Den som ikkje tek imot Guds rike slik som eit lite barn, skal ikkje koma inn i det". Det er poenget med nåden: Å ta imot utan å måtta gi noko attende.

For øvrig kan det seiast at svært mykje her i huset har kome på stell etter at me har hatt vaktmeister nokre veker. Svigerfar har snekra, skrudd og saga heilt sidan han kom. I mellomtida sit eg her framfor dataen...

Subira sin store dag

2007-12-10T04:26:00.001+01:00

I går var me bedne i konfirmasjon til nabojenta vår, Subira Ami. Ei stor ære! Det var ikkje heilt ulikt ei norsk konfirmasjonsfeiring, i alle fall dersom du ser vekk frå den fire timar lange gudstenesta, den overdådige finstasen til jente-konfirmantane og mangelen på kaker. Kjekt var det uansett.

Apropos kaker; Inger Line hadde baka kaka for dagen - sjokoladekake med krem, på bestilling frå konfirmanten sjølv. Vart ikkje store beten per gjest, men du all verda så god den kaka var!

Subira er ei super jente - ho er søt, dugande flink på skulen, og dessutan god i fotball. På toppen av det heile snakkar ho rogalandsk. Blir sikkert eit godt koneemne på sikt, berre synd at ho er litt for gammal for nevøane mine. Men ho har eit par systrer i deira alder ...

Jegermeister

2007-12-02T04:21:00.000+01:00

Jarle Vik med sitt andre bytte på mindre enn ein månad.

I går var eg for første gong i livet med på jakt. Eg fekk til og med skyta, for her i landet er det ikkje naudsynt med korkje jakt- eller jegerprøve. Men problemet mitt var at det var veldig lite dyr å skyta på, og at det eine skotet eg fyrte av, var på 200 meters avstand og med frisk bris frå sida. Med andre ord: Bomskot.

Heldigvis fekk begge dei to andre i jaktlaget kvar sitt dyr - Grant-gasellar - så då vart det litt kjøt på meg likevel. No har me allereie planlagt jakt att i juli, og då skal eg lova at eg kjem attende med minst ein gaselle, og helst ein gnu også.

Der konene gjer heile jobben

2007-11-19T08:54:00.000+01:00

Noko av det som gjer mest inntrykk på meg her i Arusha, er nabokonene våre. På veg opp til tomta vår køyrer me forbi nærmare 30 damer som sit langs vegen og hakkar på stein. Steinblokker på storleik med ein fotball blir knust til singel. For hand. Konene sit der på bakken heile dagen, så lenge det er lyst, sju dagar i veka.

Like ved, utanfor den vesle butikken, sit mennene og snakkar om "viktige ting". Nokre av dei drikk oppsiktsvekkande ofte frå flasker med Serengeti. Øl.

Ein gong innimellom kjem ein blå lastebil og hentar eit lass med singel. For eit slikt lass får damene betalt rundt 80 000 Tanzania-shilling. Det vil seie at det er om lag 400 norske kroner som skal fordelast på rundt 30 nabokoner. Så skal mennene deira ha ein dryg andel, før damene kan gjera matinnkjøp til born og vaksne. Ei dagsløn på 500 shilling er ikkje uvanleg. Cirka 2,50 kroner, etter 12 timars hardt arbeid.

Eg har hatt det ganske travelt i det siste. Mykje å gjere på jobb - for Guds rike. Men det kan framleis ikkje samanliknast med innsatsen desse konene legg ned for familiane sine.

Og alle var enige om ein fin tur

2007-11-18T20:23:00.000+01:00

Lake Manyara National Park + eigen bil + godt selskap = finfin dagstur.

Ein og ein halv time utanfor Arusha ligg nasjonalparken ved Lake Manyara. Me hadde få planar for søndagen, og tok difor med oss Therese Dirdal (kjærasten til eittåringen her i Arusha) på ein kjapp tur for å sjå litt på skapningane i parken. Særleg var me lystne på å sjå løver som klatrar i tre, eit syn som Lake Manyara er kjend for.

Den einaste løva me fekk sjå, var på ein plakat utanfor parken. Me såg derimot alvorleg store mengder elefantar, og dessutan akseptable flokkar med både sjiraff, flodhest, bøffel, bavianar, villsvin og gaselle. Men ingen av dei klatra i tre.

At lodgen heeeeilt innerst i parken ikkje kunne servera oss middag for ein overkommeleg pris, la ingen dempar på stemninga. Me tok kvar sin Cola i staden, medan me speida etter pyton-slangen som visstnok skulle halda hus i nærleiken. Såg ikkje den heller, men pytt pytt(on).

På veg heim kjøpte me oss raude bananar og såg på dei svært fargesterke blomane i flammetreet. Og snipp snapp snute.

Unntakstilstand

2007-11-14T11:41:00.000+01:00

Sidan eg starta med blogging for snart tre år sidan, har eg hatt som prinsipp at dette ikkje skulle vera noko dagbok. Dermed har du blitt skåna for å lesa om kva eg har hatt til middag, kven me har hatt på besøk til ei kvar tid og kor mange kilo badevekta mi no viser. I staden skulle folk få lesa noko originalt, tankevekkande, provoserande eller morosamt når eg først skreiv noko. OK, eg har ikkje alltid truffe blink her, men du er med på tanken?

No innser eg at dersom eg ikkje snart startar med dagbok-skriverier her på bloggen, vil lite bli skrive i det heile tatt. Ein viss lærdom har eg nok teke av min tidlegare nabo, som har hatt ein bloggefrekvens utan sidestykke i løpet av dei snart åtte månadene ho har vore i Afrika.

Og kanskje - kanskje - er dagbokskriverier frå Afrika litt meir interessante enn dei til ein nordmann i Noreg.

Kva meiner du? Kva vil du lesa meir om her på bloggen min?

Hundegalskap

2007-11-06T11:47:00.000+01:00

Korleis kan ein på enklast vis ta livet av ein hund? Eller for den saks skyld fleire hundar? Og helst utan at eigarane legg merke til det?\

Grunnen til at eg - pasifist og militærnektar - stiller meg sjølv desse spørsmåla, er at eg dei tre-fire siste nettene knapt har hatt søvn på auga.

Årsak: Hundar.
Mange hundar.

Av ein eller annan grunn har dei mange hundre hundane (høyrest det ut som) i nabolaget bestemt seg for å bjeffa ustanseleg på nattestid. Dei bjeffar og bjeffar. Ingen slåssing eller annan action, berre bjeffing. Heilt meiningslaust, spør du meg. Og alt dette skjer utan at eigarane grip inn.

Difor er det på tide at eg gjer noko. OK, hundedrap er kanskje litt langt å gå.
Spørsmålet er berre: Kva gjer eg?

Dei som bygger landet

2007-11-03T11:58:00.000+01:00

Tanzania er eit rikt land når det gjeld naturressursar og -opplevingar. Likevel er landet det nest fattigaste i verda, målt i BNP per innbyggar (2002). Her finn du den største norske utanriksstasjonen utanfor EU og USA, dels fordi Tanzania er det landet som gjennom åra har motteke mest bistand frå Noreg - no ligg det på rundt 170 millionar NOK årleg.

Andre land gir mykje i bistand også, men likevel ser det ikkje ut til å gå noko særleg framover. Tanzania har i lang tid hatt stabil økonomisk vekst, men dette har ikkje kome den fattige delen av befolkinga til gode. Det er framleis vanskeleg for folk å få arbeid og løn nok til livets opphald. Infrastrukturen er dårleg. Politiet fungerer ikkje.

Tanzania treng nokon som kan byggja landet, slik besteforeldra våre gjorde i Noreg for ein mannsalder sidan. Her trengs ein heil generasjon med arbeidsfolk som tek i eit tak for å byggja ei framtid for etterkomarane sine.

Diverre forsvinn pengane som trengs til slikt arbeid på vegen, for det meste ned i private bukselommer. Først hos topp-politikarane, deretter hjå politioffiserar, byråkratar og biskopar. Dersom journalistar eller opposisjon stiller kritiske spørsmål, blir dei anten kjøpte og betalte, eller dei blir utsette for "ulukker". Folk flest synest å ha gitt opp å gjera noko - det er sjanselaust likevel.

Tanzania treng nokon som kan byggja landet. Men mest av alt treng landet å bli velsigna av han som står bak all sunn vekst. "Vil Gud ikkje vera bygningsmann, me fåfengt på huset byggja."

Søtsaker og annan mat

2007-10-25T12:08:00.000+02:00

Når ein er langt heimefrå, hender det stundom at ein kan sakna saker og ting. Som for eksempel det å kunna ta på seg regnjakken og gå ein tur i duskregnet, eller det å drikka eit glas velsmakande vatn - rett frå springen.

Og det er vel særleg ulike variantar av mat og drikke som står på lista over ting me saknar, og øverst står sjokoladen. Tru meg: Du blir ikkje klar over kor godt Freia, Nidar og Hval smakar før du har vore heimanfrå ei god stund.

Difor var det reine julekvelden då me i går fekk pakke nesten full av sjokoladar heimanfrå. Salige stund.Takk til avsendar og budbringarar! Det varma.

Vatn - wasser - H2O - maji - water

2007-10-20T12:44:00.000+02:00

Drikkevatnet i Oslo er visst ikkje heilt godt for tida. Og slikt skal ein ta på alvor, for det er jo ikkje kjekt å bli sjuk.

Likevel er det forunderleg korleis Oslo-folk tek på veg berre fordi dei må koka vatnet sitt litt før bruk. Slikt er daglegdags her i Arusha. Ikkje berre må me koka vatnet, men me bør helst filtrera det også.

No må du ikkje tru at det er synd på oss av den grunn. Me har det så bra, så! Dette med koking og filtrering har blitt ein del av rutinen vår allerede etter tre veker. Og når du er innstilt på det, så er det jo ikkje noko problem i det heile teke.

Sutrande Oslo-folk har eg med andre ord ikkje noko til overs for.

Permittert

2007-09-19T20:53:00.000+02:00

I familieråd våren 2007 vart følgande vedteke:

Familien Indrebø skal innan utreise til Tanzania i oktober inneverande
år driva bloggposting frå ein felles nettstad. Dette bør skje på ein slik måte
at ein unngår fellesblogging. Den nye nettstaden bør også gi god informasjon om
misjonsarbeidet familien skal vera ein del av.

Reiereier slik det i dag framstår på blogspot.com er dermed blitt erstatta av knut.arushanytt.com.

Heile den nye nettstaden kan du utforska frå www.arushanytt.com. Underteikna innser at det kan ta litt tid å lasta sida, men pytt, pytt.

Når det stormer

2007-09-17T14:26:00.000+02:00

Eg lovar herved at eg aldri meir friviljug skal setje føtene mine ombord i denne båten.

Fredag ettermiddag segla me ut frå Newcastle i denne farkosten, og starta med det på eit 20 timar langt mareritt. Aftenbladet.no kunne samstundes melda om at høstens første storm var i anmarsj.

Det var fælt. Eg var skikkeleg sjuk. Sjeldan har eg sove så lite, og sjeldan har eg bedt så mykje og inderleg som den natta. Ikkje så gale at det ikkje er godt for noko ...

Takk og lov for at Arusha ligg langt frå havet.

2007-09-12T18:31:00.001+02:00

Kalde føter

2007-09-10T09:45:00.000+02:00

Dei siste dagane har eg lurt på om det verkeleg kan vera meininga at eg skal til Tanzania. Det er mange ting som talar mot:

1. Det er langt vekke frå mor og far
2. Det er slangar og skorpionar der
3. Eg tvilar på om eg er vaksen nok for oppgåva
4. Det er skralt med brann for misjon på innsida mi - eg er vel heller noko i nærleiken av likegyldig.
5. Bryne FK spelar ikkje fotballkampar i Afrika

Men eg kan ikkje trekke meg no. Det er berre tre veker att til flyet går. Og eg trur at Gud har bruk for oss der borte.

Dagbok

2007-09-04T21:45:00.001+02:00

Var ein liten dagstur i London på søndag. Tok ein liten tur i dag òg. Rusla rundt nokre timar. Tok eit par bilete. Avla stemme på ambassaden. Reiste heim att. Sånn er det med den saken.